Als je met NLP de vaardigheid leert om flexibel te zijn in je communicatie, ben je dan nog jezelf?

Dit is een vraag die ik met enige regelmaat krijg in mijn opleidingen.

Maar wat je ‘jezelf zijn?’

Dan komen er woorden als: je persoonlijkheid, je natuur, je karakter. 

Daarmee zijn we eigenlijk nog geen stap verder.
Want ook hierover kan je je afvragen, wat is dat eigenlijk?

Wat volgt, is mijn visie vanuit het Neuro Linguïstisch standpunt. 

In de loop van ons leven bouwen we heel veel gewoontes op. Als we een goed resultaat hebben met wat we doen, dan blijven we die handeling gewoon herhalen. En zo creëren we in onze neurologie een patroon. 

In al je levensjaren heb je patronen opgebouwd in je manier van waarnemen, in je manier van denken en in je manier van handelen. Een denkfout die we weleens maken is dat wat we gewend zijn te doen, onze natuur is. Maar misschien is het enkel een gewoonte. 

Die gewoontes vormen een neurologisch 'karrenspoor'. Dit heeft als gevolg dat je na verloop van tijd steeds meer moeite moet doen om het anders te doen.
Ga maar eens je armen kruisen. 

De manier waarop jij links over rechts hebt, of rechts over links, dat is jouw patroon.
Laat nu je armen weer los hangen.
En kruis ze weer, maar wel op de andere manier! 

Dat is hoe het voelt om een oud patroon te verlaten... en een nieuw te creëren.

Binnen het kader van communicatie met anderen, leer je onder andere dat het  zeer handig kan zijn om je non-verbale communicatie af te stemmen op de ander in plaats van de houding aan te nemen die jij het meest gewend bent.
En dan komt dus die vraag ‘ben je dan nog wel jezelf?’

Tijd om een onderscheid te maken tussen wat je doet en wie je bent. 

Als je gaat wandelen met een kind aan je zijde, pas je dan je tempo aan?
Zo ja, ben je dan daardoor niet langer jezelf? 

Het antwoord luidt ‘maar daar kies ik voor!’

Precies. En die keuze kan je ook maken in je communicatie. De vraag wordt dus:

‘ben jij bereid om in je communicatie rekening te houden met de ander?

Mijn basisaanname is dat ik de ander niet ken. Mijn gesprekspartner heeft een totaal eigen visie op de werkelijkheid vanuit eigen waarden en normen. Om haar/zijn ervaring wil leren kennen, dan heb ik contact nodig.
Als ik dan weet dat ik door mijn gedrag aan te passen, sneller en makkelijker contact maak met de ander, dan vind ik dat een uitstekend tool om op die manier verbinding te creëren. 

In mijn zijn wil ik mij graag verbinden met de ander. 

Mijn gedrag helpt me om dat resultaat zo snel mogelijk te bereiken.

En als er een moment is dat ik geen zin heb om me te verbinden met de ander, is het ook goed. Dan zal mijn gedrag dat ook wel duidelijk maken ;-)